Já...

Já, það er merkilegt að það skuli vera fólk sem hefur áhuga á manni og eiginlega frekar óskiljanlegt finnst mér... ekki það að ég sé ekki skemmtileg og allt það :)... en bara það að fólk skuli hafa áhuga á hverju öðru. Af hverju er það? Yfirleitt held ég að það sé bara mjög erfitt að útskýra af hverju, það ebbara soleis. Það er bara gott að vera með öðrum og stundum betra að vera með sumum en öðrum...

Svo er líka merkilegt að fólk les það sem maður skrifar, þótt það sem maður skrifar sé ekki endilega neitt merkilegt, það vill bara fá smá innlit í líf manns og hugsanir.

Já, þetta er aldeilis djúpt. Þarf aðeins að hvíla mig á þessum pælingum.

Ég hef verið að velta mjög mörgu fyrir mér undanfarið og það getur sko tekið á. Þá er gott að horfa bara út um gluggan og drekka inn fegurðina og kyrrðina sem er úti í landslaginu.
Ég komst að því enn einu sinni að ég er alltaf að drífa mig og stundum meira að segja að ástæðulausu. Hverju er ég að missa af sem er þess virði að keyra eins og vitleysingur og fara í tilfinningalegan hnút út af?? Er vöðvabólgan virkilega svona spennandi fyrirbæri að ég vinn daglega að því að halda henni við? Held ég sé aðallega að spyrja og skamma sjálfa mig.

Já, þetta fer að líkjast ritgerð bráðum ef ég fer ekki að hætta þessu.

Niðurstaða: Lífið er ekki þess virði að flækja, því þá missir maður af gleðinni og ánægjunni af því að lifa. Guð er alltaf að minna mig á þetta, þannig að ég hlýt að vera frekar treg og hann dáltið mikið þolinmóður, en það er svo athyglivert að hann skuli ekki bara segja: Ólöf, nú er ég búinn að minna þig á þetta þrjúhundruðþúsund sinnum og þú ert ekki enn búin að ná þessu, þannig að það er greinilegt að það er til einskis að eiga við þig. Ég nenni þessu ekki lengur!

Nei, hann greinilega fær ekki nóg af mér!
Merkilegt!!