Bloggiblogg

Rosalega hef ég oft lítið að tjá mig um á svona bloggsíðu. Það er eins og ég bíði alltaf eftir einhverju mjög merkilegu til að nenna að blogga.

Ég var í fyrsta skiptið viðstödd mæðrablessun um daginn, nánara tiltekið í foreldrahúsum Jóhönnu. Að vísu gat ég ekki verið þarna allan tímann, en það var gaman að vera með engu að síður. Lærði margt nytsamlegt varðandi fæðingu og eftirmála þess þar sem allir áttu að gefa Jóhönnu ráð og þær mæður sem voru þarna gáfu ráð í kjölfar reynslu sinnar. Þetta var að sjálfsögðu mjög athyglivert.

Það virðist sem svakalega mikill tími fari í að hugsa um þessa meðgöngu, hvort sem það er viljandi eður ei. Ég ætlaði einmitt ekki að verða ein að þeim sem getur ekki talað um annað en það sem er að gerast hjá sjálfri mér. Hluti af ástæðunni er nú samt að annað fólk er mjög upptekið af þessu líka. Ég er svo hrikalega sver að það fer ekki fram hjá neinum og virðist koma flestum á óvart hversu rosalega ólétt ég er. Ég er s.s. yfir meðallagi hvað varðar bumbustærð miðað við það hversu langt/stutt ég er komin. Ég er jafn stór og þær sem eru alveg að fara að eiga sem eru með mér í bumbusundi. Meira að segja læknirinn spurði mig hér í vikunni hvort ég væri viss um að ég væri ekki örugglega með tvö.

En... ég er að fara að minnka við mig í vinnunni, Guði sé lof og dýrð! Líkaminn er farinn að segja stopp (dáltið langt síðan). Þetta er alla vega mikið gleði efni fyrir mig, því þá get ég farið að sinna heimilinu mínu, fjölskyldu og vinum aðeins betur. Fyrir utan það að klára ritgerðina góðu. Hm... sjáum nú til með það. Ég fer alla vega að vera meira heima yfir daginn, fyrir þá sem hafa áhuga á því. Það er alla vega alltaf til kaffi og te þar sem ég á heima :)