Lífið er voðalega skrýtið þessa dagana og ég veit hvorki upp né niður. Börnin mín skiptast á að vera með hysteríu í nokkrar vikur í senn sem þýðir einfaldlega það að það er grátur allan daginn alla daga og ég er einfaldlega að verða vitlaus. Maður heldur þetta kannski út í 1-2 vikur, en þegar þetta er komið upp í 6 vikur fer maður að vera orðinn frekar uppgefinn. Ég fékk hjálp í nokkra daga á meðan eitt barnið var með svona tímabil, en þegar ég hætti að fá hjálp og barnið var farið að átta sig tók einfaldlega næsta barn við. Mér finnst þetta alveg ofsalega leiðinlegt fyrir Gunnar Jakob, þar sem þetta minnkar leikgleðina hans og vellíðan. En hann stendur sig samt alveg furðulega vel þrátt fyrir þetta allt saman. Ég passa mig bara á því að hann fái sérstaka athygli bæði á meðan pössuninni stendur yfir og líka eftir á, því mikið af tímanum fer í að sinna hinum börnunum.

Ég er samt farin að kvíða því að segja upp á mánudaginn, þó að ég hlakki til að hætta. Ég hef í raun aldrei sagt upp svona beint neins staðar annars staðar. Í Suðurhlíðarskóla vissu þau bara að ég væri að fara að flytja út hingað. En,... einhvern tímann er allt fyrst.