Jæja, síminn er fundinn, hafði gleymt honum inn í skáp og þar sem hringingin mín er frekar lágt stillt, þá gat ég ekki heyrt í símanum þegar ég reyndi að hringja í hann. Svona er nú það. Það er nefnilega eiginlega alltaf dimmt inni hjá okkur þegar ég þarf að fara í skápinn, þannig að það var ekki fyrr en ég fór að reyna að muna hvað ég hafði nú gert daginn sem ég týndi honum sem ég mundi allt í einu eftir þessum möguleika þar sem ég lá og ætlaði að fara að sofa. Svona getur maður orðið kalkaður með aldrinum. Jahér segi ég nú bara.

Helgin leið allt of hratt eins og venjulega, enda vorum við að gera dáltið margt og þá líður tíminn líka. Það var fínt að fara til Silkiborgar í heimsókn til langömmu og langafa Gunnars Jakobs, en þau eru nú orðin háöldruð og þá finnst manni enn mikilvægara að heimsækja þau reglulega. Maður veit jú ekki hversu langt þau eiga eftir.

Jæja, nenni ekki að blogga meir í bili. Þetta er svo timafrekt :)