Biðin langa

Ég er búin að komast að því að ein besta leið Guðs til að kenna manni þolinmæði er að gera mann óléttan. Þessi prófraun hefur mestu virkni ef alls konar kvillar og meiðsl eru blönduð með, svona til að maður hafi eitthvað til að dreifa huganum frá því sem annars hefði getað látið mann gleyma því við og við að maður væri eins og tímasprengja sem gæti sprungið (í bókstaflegri merkingu) hvenær sem er. Helsta lexía mín á þessari meðgöngu er sú að það að vera óléttur og að vera óléttur er bara ekki það sama.

Annars er ekki margt annað í fréttum. Jú, jú, það er svosem heilmargt í fréttum, en bara ekkert sem er endilega eitthvað sem maður bloggar um. Ég á í "haltu mér, slepptu mér" sambandi við sjónvarpið þessa dagana, ég er nefnilega löngu orðin leið á því að horfa á sjónvarp, en þar sem mikill tími fer í að liggja hjá mér, þá er ekki margt annað hægt að gera. Ég gæti lesið, en þar sem flestar af þeim bókum sem ég á sem ég hef ekki lesið eru aðeins og djúpar fyrir minn einbeitingarskort, þá nenni ég ekki mikið af því heldur. Og þið sem hélduð að ég væri löt...

Stefni að öðru leyti að því að klára mastersritgerðina góðu í þessari viku. Já, mér hefur leiðst það mikið að ég hef í raun og veru farið að vinna að henni. Kraftaverkin gerast enn. Já, það er ekki öll von úti.

Segi þetta gott í bili, þar sem ég ætla að halda áfram að sinna þéttu dagskránni minni.