Miðvikudagur.

Það kom að því að ég ákvað að blogga, þrátt fyrir að hafa eiginlega ákveðið að hætta nú þessari endalausu tjáningarsemi (?!).

Smá yfirlit:

Það var gott að vera á Íslandi, þó tilfinningarnar séu dáltið upp og niður eftir atvikum. Sumt fólk var skrýtið að hitta eftir langa pásu, því þó maður hafi þekkt fólk í langan tíma, þá þekkist maður bara ekki á sama hátt lengur. Fólk breytist á þeim tíma sem maður missti af hvort öðru, ég líka og kannski mest. Enda hefur bara heilmikið gengið á á stuttum tíma. Einu sinni átti ég nánast engan nema sjálfa mig til að hugsa um og núna hef ég nánast engan tíma fyrir sjálfa mig, nema nokkrar mínútur inn á milli. En, svona er lífið og maður mótast eftir aðstæðum.

Annars var mjög gott að fá að vera heima hjá mömmu og pabba og tengdó. Góður matur og góður félagsskapur á hverjum degi. Þó svo að mömmu fannst ég vera allt of mikið að, þá var þetta heilmikil afslöppun fyrir okkur öll. Svo mikil að það tekur verulega á að byrja í vinnunni aftur, enda komin með nýtt barn í pössun, og þrifin og frágangurinn eftir vinnudaginn eru mér nánast ómöguleg vegna þreytu. Þá er gott að eiga góðan eiginmann. Ég veit nú ekki hvar ég væri án hans.

Er að reyna eftir bestu getu að koma í veg fyrir að fara aftur í bakinu, en verkrnir leyna sér ekki. Hlakka til að byrja í Pilates í kvöld :) Jejj!!

Þetta er aldeilis þunglamalegt blogg, enda ástæðan fyrir því að ég er að íhuga að hætta og einbeita mér betur að síðu Gunnars Jakobs. Sjáum til.