Og timinn liður...

Ákvað að skrifa eina stutta færslu þar sem tímanum okkar hér fer að ljúka. Það eru bara 9 dagar í brottför og allt dótið okkar, þ.á.m. bíllinn okkar á leiðinni út. Kiddi fór ásamt Kertinu austur á land s.l. föstudag til að senda bílinn með Atlantsskipi. Þeir flugu síðan tilbaka í gær. Ég hef nú varla séð manninn minn undanfarið vegna mikilla anna við að vinna og pakka og vesen við flutning. Þetta er allt búið núna, sem betur fer, nema vinnan náttúrlega, þannig að ég sé fram á bjartari tíma. Hann verður líka í fríi þangað til að skólinn hefst 23. ágúst, þannig að við fáum smá tíma saman sem fjölskylda.

Annars stækkar Gunnar Jakob og breytist á hverjum degi. Við erum ekki alveg að standa okkur í því að viðhalda síðunni hans, en það fer bráðum að lagast. Hann er farinn að hlæja meira og hjalar á fullu. Amma hans og afi í Smárarimanum eru alveg vitlaus í hann og það er ekkert smá fyndið að fylgjast með þeim og hvað þau hafa gaman að þessu öllu saman. Nú fara líka amma hans og afi í Danmerku bráðum að fá að sjá hann í fyrsta skiptið. Síðan flytja þau heim til Íslands og ekkert þeirra fær að sjá hann í langan tíma. Þetta er kannski það helsta sem er leiðinlegt við það að flytja út. En!! Fólk getur alltaf komið í heimsókn!!! VIð komum síðan að öllum líkindum heim um jólin, þannig að tíminn á eftir að líða fljótt.

Alla vega, ef fólk hefur áhuga á því að koma í heimsókn, þá er ég yfirleitt alltaf heima yfir daginn (samt best að hringja á undan sér ef maður skildi hafa skroppið út í göngutúr eða fengið sér lúr) og Kiddi er kominn heim um kl. 18 á kvöldin. Þetta er einmitt góð vika til að fá heimsókn fyrir þá sem vilja koma og kveðja okkur.

Svona er lifið nuna...

Þá erum við flutt til gamla settsins. Það hlýtur að hafa verið erfitt fyrir þau því þau flúðu í bústaðinn í dag, daginn eftir að við komum...

Þetta er búið að vera ansi viðburðarmikil vika að mörgu leyti. Við pökkuðum allri búslóðinni okkar og er hún því komin í gám og fer bráðum út á undan okkur til Danmerkur. Greyið Kiddi lenti nú að mestu leyti aleinn í þessu aftur, því ég var í mömmó á meðan. Ég fór síðan í smá aðgerð í gær, sem var ekki mjög skemmtilegt. Er búin að vera að hitta lækna og aðra fræðinga, þannig að mamma og pabbi hafa fengið að æfa sig í afa og ömmu hlutverkinu undanfarið. Eins gott að litli maðurinn er svona góður eins og hann er. Annars er það alveg svakalega erfitt fyrir mig að skilja við hann. Það er fátt eins erfitt og það í lífinu akkúrat núna.

Svo eru bara rúmlega tvær vikur í brottför. Það verður skrýtið að flytja í okkar eigið hús. Það verður skrýtið að flytja til útlanda. Þetta er fyrsta eignin okkar :) Þetta er svo fjarlægt að ég á eftir að þurfa smá tíma til að átta mig á þessu... margt að hugsa um...